Śląskie czarownice–Procesy o czary na Śląsku – jak wyglądała prawna rzeczywistość dawnych wieków?

Podczas IV Sudeckiego Festiwalu Historycznego w Chełmsku Śląskim dziennikarz Robert Czepielewski rozmawiał z dr Karoliną Wojtucką – historyczką, germanistką i członkinią Stowarzyszenia Ochrony i Badań Zabytków Prawa. Ekspertka rozwiewa popularne mity dotyczące dawnego czarostwa i wyjaśnia, jak z punktu widzenia prawa traktowano osoby oskarżone o kontakty z diabłem.

Czary jako zwykłe przestępstwo w kodeksach karnych

Wbrew obiegowej opinii czary nie były jedynie ludowym przesądem, lecz sformalizowanym przestępstwem zapisanym w kodeksach karnych. Proces wymagał zebrania zeznań oraz zastosowania procedur sądowych, w tym tortur, które obowiązywały wówczas wobec wszystkich kategorii przestępców.

• Kto mógł zostać oskarżony? Na stosie kończyli nie tylko starsze zielarki czy akuszerki, ale również młode dziewczęta, dzieci, mężczyźni oraz zamożne mieszczanki z szanowanych rodzin.
• Jakie stawiano zarzuty? Czarownicom i czarownikom przypisywano wywoływanie epidemii, sprowadzanie gradu i śniegu w maju, psucie mleka u krów czy zawieranie cyrografu z diabłem.
• Absurdalne dowody: Pretekstem do oskarżenia mogło stać się zwykłe machanie ścierką w oknie, które sąsiedzi uznawali za przywoływanie szkodliwego wiatru.

 Główne ośrodki procesów na Śląsku i tajemnicze miejsca sabatów

Największe fale procesów i egzekucji na Śląsku oraz w jego sąsiedztwie miały miejsce w Nysie, Jeseníku, Kolsku oraz Zielonej Górze. Dr Karolina Wojtucka zwraca również uwagę na namacalne miejsca dawnych zgromadzeń, takie jak skały Petrovy Kameny w Czechach czy Hexenberg koło Nysy. Co ciekawe, w dawnych aktach sądowych rzadko używano słowa „sabat” – oskarżeni mówili raczej o spotkaniach (cuzkunft), biesiadach lub obradach.

Obejrzyj pozostałe wywiad z festiwalu w Chełmsku na stronie internetowej Zachodnia.TV

Odwiedź stronę Archeologia Prawna